Jong geleerd… (schrijfperikelen 6)

alex lagere school 2Al jarenlang roep ik het, maar het bewijs lag nog ergens op zolder, verscholen in oude schoolrapporten van de Professor Casimir School te Kollum; de openbare basisschool waar ik als kind het lezen en schrijven heb geleerd. Wat ik roep? Dat ik al vanaf mijn zesde wist wat ik later wilde worden. Geen brandweerman, politieagent of piloot, maar schrijver.

alex lagere school 4Wie wat bewaart, die heeft wat. Wie begint met opruimen, komt ineens dingen tegen die herinneringen doen bovendrijven.

Chaoot
Ik ben een chaoot, ik geef het toe. En toch weet ik vrijwel ‘heads on’ te vertellen waar iets ligt dat ik niet zo een-twee-drie voor het grijpen heb liggen. Zo ook mijn oude schoolrapporten. ‘Die liggen achter het schot, in een vouwkrat. Ze zitten in een schetsboek met rode kaft geplakt.’

Ik wist dat er, opgepend in de observaties van juf Willemsen, al indicaties verscholen lagen voor wat alex lagere school 3ik in mijn latere leven voor persoon zou worden. Ik kon bijna niet wachten om ze tijdens mijn opruimsessies te vinden en door te bladeren.

Goede fantasie
Enkele dagen geleden vond ik ze; de opmerkingen van een juf die al haarfijn zag wat voor mannetje ik zou gaan worden.

‘Alex is erg creatief’, zo schreef ze. ‘Hij heeft goede ideeën en wil en kan die erg precies ten uitvoer brengen. Hij heeft een goede fantasie (…).’ Oh, wat is het toch leuk om dit soort zaken bijna 44 jaar na dato nog weer eens te lezen!
‘Alex heeft veel fantasie, kan veel bedenken!’ Zo mooi om te lezen. Ik vraag me af… zou juf Willemsen nog leven en weten wat deze oud-leerling inmiddels allemaal gedaan heeft?

‘Verhaaltjes
Verhaaltjes, ik schreef ze op gelinieerd papier dat met een ringband (een multomap, noemden we het vroeger) bijeen werd gehouden. Ik weet nog heel goed dat we plakplaatjes van tekenfilms bij de plaatselijke supermarkt kregen. De stickers plakte ik in de linkerbovenhoek van het blad, waarna ik er een verhaaltje bij verzon. Ik schreef bladzijde aan bladzijde vol. ‘Helaas’ heb ik deze bewijsstukken niet meer. Ik smeet het allemaal weg toen ik naar Kampen kwam om journalistiek te studeren. Mijn vader wilde graag dat ik ‘zoveel mogelijk rotzooi’ meenam nu ik op mezelf ging wonen.

Ik kon niet alles meenemen, want ik had slechts een kamer, een (open)keuken en een eigen douche/wc. Dus smeet ik ook dingen weg. Zoals de krabbels van een zesjarige. Want welke 19-jarige ziet daar de waarde van in? Andere dozen met spullen bleven toch op zolder bij mijn ouders in Kollum staan. Misschien had ik die verhaaltjes ook in een doos moeten stoppen, denk ik nu; dan had ik er nog even doorheen kunnen bladeren…

Ach… ik herinner ze me nog heel goed en is dat niet waar het om gaat? Herinneringen bewaar je in je hart, niet op zolder, zo vertelt een zeer goed bevriende opruimcoach mij regelmatig ;-).

‘Ik word schrijver!’
Terug naar de rapporten. ‘Alex kan heel goed verhaaltjes bedenken (…)’ Toen zat het er al in, blijkbaar.De schoolonderzoeken die we op de basisschool al deden – om te bepalen welk vak voor ons geschikt was -, waren aan mij niet besteed. Ik vond het onnodig om die testen te doen, omdat ik allang wist wat ik later wilde worden. ‘Ik word schrijver.’

alex lagere school 1

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s